Ir al contenido

4 formaty obrazów, które wybierasz świadomie

De Wiki CEPEM

Jak napisać dobry alt? Najpierw zadaj sobie pytanie: po co ten obrazek tu jest? Jeśli przekazuje informację, opisz tę informację. Jeśli jest tylko ozdobą, zostaw alt pusty (alt=""). Jeśli obrazek jest linkiem, opisz cel linku, a nie wygląd obrazka. Na przykład obrazek przedstawiający wykres sprzedaży powinien mieć alt: „Wykres słupkowy pokazujący wzrost sprzedaży o 20 procent w drugim kwartale". Nie pisz „wykres" ani „obrazek".

Krótko, konkretnie, bez powtarzania podpisu Alt nie powinien powielać tekstu, który stoi obok. Jeśli pod obrazkiem jest podpis „Rysunek 1. Schemat połączeń", alt może być pusty, bo podpis już opisuje ilustrację. Unikaj też wstępów typu „zdjęcie przedstawia" – czytnik ekranu i tak poinformuje, że to obraz. Skup się na treści: „Pies rasy labrador biegnie po plaży". Długość? Zwykle wystarczy jedno zdanie, maksymalnie 125 znaków. Dłuższe opisy są męczące, ale jeśli obrazek jest złożony (np. diagram), możesz użyć dłuższego alt lub odesłać do opisu w tekście.

SVG to zupełnie inna kategoria — to format wektorowy, w którym obraz opisany jest matematycznie: jako linie, krzywe i wypełnienia, a nie siatka pikseli. Dzięki temu skalowanie do dowolnego rozmiaru nie powoduje utraty ostrości, a plik z prostą ikoną może ważyć mniej niż kilobajt. Świetnie sprawdza się w interfejsach, na stronach i wszędzie tam, gdzie grafika musi działać na ekranach o różnej rozdzielczości. Ograniczenie jest istotne: SVG nie opisze realistycznego zdjęcia ani złożonej ilustracji z gradientami i teksturami. Do wektoryzacji nie podchodź też mechanicznie — automatyczne narzędzie potrafi zamienić zdjęcie w plik pełen tysięcy przypadkowych kształtów, który waży więcej niż oryginał i wygląda źle.

Na co uważać? Po pierwsze, nie mieszaj technik — jeśli używasz font-size: 0, pamiętaj o przywróceniu rozmiaru tekstu w środku, inaczej zniknie cała typografia. Po drugie, nie licz na to, że przeglądarki same zignorują spację; różnice między silnikami renderującymi wciąż istnieją. Po trzecie, testuj układ przy różnych rozmiarach czcionek i powiększeniu strony, bo przerwa rośnie proporcjonalnie. Najzdrowszym nawykiem jest jednak stopniowe odchodzenie od inline-block na rzecz flexboxa lub gridu — wtedy problem przestaje istnieć, zamiast być maskowany kolejnymi hackami.

Problem najłatwiej zaobserwować na prostym przykładzie: dwa elementy o szerokości 50% każdy, ustawione obok siebie, nie mieszczą się w jednej linii. Właśnie przez tę dodatkową spację. Wartość 50% plus 50% daje 100%, ale przeglądarka dokłada jeszcze szerokość białego znaku, więc suma przekracza dostępną przestrzeń i drugi element spada do nowej linii. To typowy błąd, który kosztuje wiele godzin debugowania, jeśli nie wie się, skąd bierze się przerwa.

Wybierając format pliku graficznego, decydujesz o tym, ile będzie ważył, jak wygląda na ekranie i co da się z nim później zrobić. Trzy najczęstsze wybory to JPEG, PNG i SVG. Każdy z nich ma swoje przeznaczenie i używanie ich zamiennie prowadzi do problemów: zdjęcie zapisane jako PNG razy więcej miejsca niż potrzebuje, a logo w JPEG będzie miało rozmazane krawędzie i brudne tło. Poniżej konkretne zasady, które pozwalają uniknąć tych błędów.

Dobry alt to nawyk. Przechodząc do publikacji, sprawdź każdy obraz: czy ma alt? Czy ten alt mówi, co trzeba wiedzieć, gdy obrazu nie widać? Czy nie jest zbyt długi lub zbyt krótki? Czy nie powtarza sąsiedniego tekstu? Odpowiedzi „tak" na te pytania oznaczają, że robisz to dobrze.

Praktyczna zasada jest krótka: zdjęcia zapisuj w JPEG, grafiki z przezroczystością i ostre krawędzie w PNG, a ikony, logotypy i proste kształty w SVG. Zanim wybierzesz format, zadaj sobie pytanie, co ma robić plik: czy ma być lekki, czy ma mieć przezroczyste tło, czy ma się skalować bez utraty jakości. Odpowiedź zwykle wskazuje właściwy format bez zgadywania.

Kontrast tekstu i tła da się zmierzyć. Wartość tę opisuje iloraz jasności względnej (luminancji) jaśniejszego i ciemniejszego elementu. Wynik zapisuje się jako stosunek, na przykład 4,5:1 albo 21:1. Maksimum to 21:1, czyli czerń na bieli; minimum to 1:1, gdy kolor tekstu i tła są identyczne i nic nie widać. Bez tego pomiaru projektowanie czytelnego tekstu sprowadza się do zgadywania, a wzrok bywa zawodny — szczególnie na ekranach o różnej jasności i kalibracji.

Istnieje kilka sprawdzonych sposobów usunięcia tego efektu. Najprostszy to zapisanie elementómieszkanie w bloku w kodzie bez żadnego białego znaku między nimi — wszystkie znaczniki w jednej linii, bez spacji i bez enterów. Działa, ale kod staje się mniej czytelny. Drugi sposób to komentarz HTML wstawiony między elementy, który „przerywa" biały znak, nie tworząc nowego. Trzeci, często najwygodniejszy, polega na ustawieniu font-size: 0 na kontenerze nadrzędnym i przywróceniu właściwego rozmiaru czcionki wewnątrz elementów potomnych. Wtedy spacja ma zerową szerokość i znika.