Chomik Roborowskiego ucieka z klatki? Sprawdź, co robisz źle
Jeśli zależy ci na łatwym sprzątaniu, wybierz klatkę z wyjmowaną tacą i prętami malowanymi proszkowo — nie chłoną zapachów tak jak drewno. Jeśli stawiasz na stabilną temperaturę i wysoką wilgotność, akwarium z siatką będzie lepsze, ale przygotuj się na częstsze sprawdzanie parametrów. W obu przypadkach zainwestuj w termometr i higrometr — to koszt niewielki, a pozwala wychwycić problem, zanim zwierzę zacznie chorować. Nie kieruj się wyglądem, tylko tym, jak zwierzę korzysta z przestrzeni przez pierwsze dni.
Gdzie nie stawiać klatki, nawet gdy pasu
Ucz dziecko kilku prostych zasad: nie budzić chomika w dzień, nie ściskać, nie podnosić za skórę, nie wkładać go do plastikowej kuli na cały dzień. Kula to nie zabawka, tylko stres i ryzyko urazu. Lepiej przygotować bezpieczny wybieg na podłodze, ogrodzony i pozbawiony kabli oraz szczelin. Dziecko powinno siedzieć przy wybiegu, nie biegać wokół niego.
Chomik w pokoju dziecka brzmi jak dobry pomysł, dopóki nie okaże się, że zwierzę jest nocne, dziecko ma lekki sen, a klatka stoi na biurku przy łóżku. Zanim cokolwiek kupisz, ustal, gdzie klatka faktycznie może stać. Potrzebne jest miejsce osłonięte od przeciągów, z dala od kaloryfera i bezpośredniego słońca, ale nie w ciemnym kącie za szafą. Najlepiej sprawdza się stabilny stół lub niska komoda przy ścianie, na wysokości około metra — wtedy dziecko może zaglądać do środka bez potrząsania klatką.
Obserwuj zwierzę codziennie: brak apetytu, wyciek z nosa, wilgotna sierść w okolicy ogona, kulenie się i piski przy dotyku to sygnały choroby. Chomik chory szybko się odwadnia, więc nie czekaj kilka dni. Nie sięgaj do klatki gwałtownie i nie łap chomika za skórę na karku, jeśli nie musisz — podnoś go obiema dłońmi, tworząc z nich miseczkę. Dzieci mogą opiekować się chomikiem wyłącznie pod nadzorem dorosłego, bo upadek z wysokości kończy się złamaniem kręgosłupa. Regularne kontrole i spokój w otoczeniu dają temu zwierzęciu kilka lat życia w dobrym zdrowiu.
Chomik Roborowskiego to najmniejszy z chomików trzymanych w domach. Dorosły osobnik waży zwykle 25–35 g i mierzy kilka centymetrów, więc bez problemu prześlizgnie się przez szczelinę szerszą niż pół centymetra. To zwierzę pustynne, aktywne od zmierzchu do świtu, samotnicze i terytorialne. W praktyce oznacza to jedno: klatka musi być przygotowana pod jego rozmiary i charakter, inaczej zacznie się problem.
Chomiki Roborowskiego rzadko dają się oswoić jak szczury czy świnki morskie. Niektóre osobniki przez całe życie unikają dotyku, co nie znaczy, że są chore. Przymuszanie ich do brania na ręce kończy się stresem i ugryzieniem. Lepiej przyzwyczajać je do obecności przez regularne karmienie z ręki i spokojne siedzenie przy klatce. Gatunek ten najlepiej trzymać pojedynczo — łączenie w pary kończy się walkami, nawet jeśli na początku wygląda spokojnie.
Dieta opiera się na gotowej mieszance dla chomików karłowatych, uzupełnianej warzywami i niewielką ilością białka zwierzęcego, na przykład suszonymi larwami owadów. Chomiki Roborowskiego mają skłonność do cukrzycy, dlatego owoce podaje się sporadycznie, a słodkie przysmaki lepiej omijać. Woda musi być zawsze świeża. Typowy błąd to dosypywanie jedzenia „na zapas" do pełnej miski — chomik zrobi z tego zapas w domku, który zacznie pleśnieć. Podawaj porcje, które zje w ciągu jednej doby, i usuwaj resztki.
Wysokość klatki też ma znaczenie. Standardowa klatka dla chomika karłowatego powinna mieć co najmniej 60 na 40 centymetrów podstawy, a dla chomika syryjskiego 80 na 50. Jeśli klatka stoi nisko, dziecko będzie ją otwierać z góry i chomik może wypaść. Jeśli stoi wysoko, dziecko sięgnie tylko przy pomocy krzesła — to proszenie się o upadek. Zanim cokolwiek ustawisz, sprawdź, czy dziecko samo, bez wchodzenia na meble, może otworzyć klatkę i wymienić wodę.
Chomik to zwierzę aktywne nocą, terytorialne i samotnicze. Większość problemów zdrowotnych wynika z błędów w utrzymaniu, a nie z chorób. Klatka musi być jednopiętrowa, o powierzchni co najmniej 60 na 40 centymetrów — im większa, tym lepiej. Między prętami nie może być szczelin większych niż 0,5 centymetra, bo chomik karłowaty przeciska się przez nie bez trudu. Podłoże to nie trociny z drzew iglastych, które drażnią drogi oddechowe, lecz wióry z drzew liściastych albo konopne, warstwą 10–15 centymetrów. Chomik kopie tunele, więc płytkie podłoże odbiera mu podstawową potrzebę.
Nie ustawiaj klatki w przejściu między drzwiami a biurkiem. Wystarczy jedno potknięcie, żeby cała konstrukcja spadła. Zabezpiecz też kable przy ścianie, bo chomik potrafi je przeciągnąć przez pręty i przegryźć. Jeśli w pokoju jest inne zwierzę — kot albo pies — klatka musi mieć solidną pokrywę i stać poza zasięgiem łap. Na koniec: codziennie sprawdzaj, czy dziecko nie wsypało do klatki resztek ze stołu. Chomik magazynuje jedzenie w norce i mokre jedzenie pleśnieje w kilka godzin, a tego nie widać z zewnątrz.